നീയും ഞാനും,
തേടിയലഞ്ഞത്
വാചാലതയുടെ
മഴത്തുരുതുകള്...
എന്റെ മൌനം
തച്ചുടച്ച
കുപ്പിവളപ്പൊട്ടുകള്
നിന്റെ സ്വപ്നങ്ങളായിരുന്നു,
അതെന്റെ ആത്മാവും.....
പകലുകളൊക്കെ
ഇരുണ്ടൊടുങ്ങി
ദാഹിച്ചു മരിക്കുന്നു,
മഴയും പുഴയും....
എന്റെ ആത്മശാന്തിക്കായ്
എനിക്കൊരു
ബലി നല്കണം....
ഹൃദയങ്ങളുടെ വേരറ്റുപോയ
എനിക്കാരു
ബലി നല്കുവാനാണ്...
ഇരുളിലെങ്ങോ
മഴതുരുത്തുകള്
അടക്കി ചിരിക്കുന്നുണ്ട്,
നിന്റെ സീമന്തരേഖയിലെ
സിന്ദൂരം പോലെ....
നീയും ഞാനും
വെറും മൌനമാണ്,
മരണത്തേക്കാള്
വാചാലമായ മൌനം....
അഭിപ്രായങ്ങളൊന്നുമില്ല:
ഒരു അഭിപ്രായം പോസ്റ്റ് ചെയ്യൂ