വിണ്ണിലെ സൂര്യനും,
ഇങ്ങുതാഴെ
പട്ടിണിപ്പാടവും ചുവക്കുന്നു...
ഇതുദയമാണ്
മാനവരാശിതന്
ചിന്തകളിലേക്ക്...
എന്റെ ആകാശത്തിലെ മേഘങ്ങള് ഏപ്പോഴും അങ്ങിനെ ആയിരുന്നു... കയ്യെത്താദൂരത്ത് അങ്ങ് ദൂരെ അവ ഏപ്പോഴും എന്നെ കൊതിപ്പിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു... ഒരിക്കല് പോലും പെയ്യാതെ... ഒരുനാള് ഒരു ചെറു പുകപടലമായി ആ മേഘങ്ങളിലേക്ക് അലിഞ്ഞുചേരാന് ഞാന് എന്റെ യാത്ര തുടരുന്നു... "പെയ്യാത്ത മേഘമേ... തീരാത്ത മോഹമേ... കരയാത്ത കണ്ണുമായി... ഒടുങ്ങാത്ത കാത്തിരിപ്പു..."