എന്റെ ആകാശത്തിലെ മേഘങ്ങള് ഏപ്പോഴും അങ്ങിനെ ആയിരുന്നു... കയ്യെത്താദൂരത്ത് അങ്ങ് ദൂരെ അവ ഏപ്പോഴും എന്നെ കൊതിപ്പിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു... ഒരിക്കല് പോലും പെയ്യാതെ... ഒരുനാള് ഒരു ചെറു പുകപടലമായി ആ മേഘങ്ങളിലേക്ക് അലിഞ്ഞുചേരാന് ഞാന് എന്റെ യാത്ര തുടരുന്നു...
"പെയ്യാത്ത മേഘമേ... തീരാത്ത മോഹമേ...
കരയാത്ത കണ്ണുമായി... ഒടുങ്ങാത്ത കാത്തിരിപ്പു..."
2016 ഫെബ്രുവരി 20, ശനിയാഴ്ച
ഓരോ തരി ഇരുളിലും നിന്റെ പ്രണയമന്വേഷിച്ച്, ഒടുവില് കാലമെന്ന വിഷം പുരട്ടിയ അസ്ത്രമേറ്റ് എന്റെ ഹൃദയം രണ്ടായിമുറിയട്ടെ... ഓരോ മുറിവുകളില്നിന്നും ഒരായിരം പൂവാകകള് തളിര്ത്തു പൂവിടട്ടെ, നിന്റെസ്വപ്നങ്ങള് പോല്....
അഭിപ്രായങ്ങളൊന്നുമില്ല:
ഒരു അഭിപ്രായം പോസ്റ്റ് ചെയ്യൂ